Showing posts with label Engineering. Show all posts
Showing posts with label Engineering. Show all posts

Monday, June 3, 2013

അജ്ഞാതന്‍റെ Engineeringചരിതം 3 : ആദ്യ ബിറ്റിന്‍റെ* കഥ(അവസാനത്തെയും)





*ബിറ്റ്‌ : ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ തുണ്ട് എന്നും അറിയപെടുന്ന പച്ച  മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ പരീക്ഷക്ക്‌ അടിക്കുന്ന കോപ്പി.
കാലം : സപ്പ്ളികള്‍ മേല്‍ക്കു മേല്‍ വന്നു കുമിഞ്ഞു കൂടുന്നത് മൂലം ഒരൊഴിവുമില്ലാതെ മാസാമാസം വരുന്ന യു.സിറ്റി എക്സാം സീസണുകളില്‍ ഏതോ ഒന്ന്

ദിവസം : ഒരു യു.സിറ്റി എക്സാമിന്‍റെ തലേ ദിവസം....

സീന്‍ ഒന്ന്

“കണ്ട്രോള്‍ സിസ്റ്റം”ന്‍റെ ബുക്കും എടുത്ത് കുറെ നേരമായി ഇരിക്കുന്നു.ഒന്നുമേ…”തലയില്‍ കയറുന്നില്ല..കുറെ ഇരുന്നു പഠിച്ച് നോക്കി…..നടന്നു പഠിച്ച് നോക്കി….കിടന്നു പഠിച്ച് നോക്കി നോ രക്ഷ.....എന്നാലും അജ്ഞാതനു പിടിക്കിട്ടാത്ത ഒന്നുണ്ട്...ഈ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ എങ്ങിനീയര്‍മാര്(അതെന്താ എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്) എന്തിനാ ഇലക്ട്രികല് പഠിക്കണതെന്നു. പെട്ടന്നാണ് “സപ്പ്ലി ഗുരു അണ്ണന്‍” വാതിലിനു മുന്നില്‍ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു മൊഴിഞ്ഞത് “അതാണ്‌ മോനെ എഞ്ചിനീയറിംഗ്...” അജ്ഞാതന്‍റെ സംശയം കേട്ട്,സപ്പ്ലി എഴുതാന്‍ വന്ന്‍ MHന്‍റെ കോര്‍ണര്‍ സൈഡില്‍ ഇരുന്നു കാരംസ്‌ കളിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന “സപ്ലി ഗുരു അണ്ണന്‍” നേരിട്ട് പ്രത്യക്ഷ പെട്ട് മൊഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എന്ത് പറയാന്‍...ശരിയാണ്.... “അതാണ്‌ മോനെ എഞ്ചിനീയറിംഗ്”

ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല.ഈ പ്രാവശ്യമെങ്കിലും പാസ്സായിലെങ്കില്‍ കാര്യം കട്ട പൊഹ ആണ്..അപ്പോഴാണ് അജ്ഞാതന്‍റെ മുന്നിലൂടെ ദൈവദൂതനെ പോലെ(ദൂതന്‍ ദൈവത്തിന്‍റെയോ ചെകുത്താന്‍റെയോ എന്ന് പിന്നീട് മനസിലായിക്കോളും) “ബിറ്റ്‌ ആശാന്‍” വന്നത്,രണ്ടു കൈയും നിറയെ മൈക്രോ ബിറ്റ്‌(ഇതെന്താണെന്ന് അറിയാത്തവര്‍ക്ക്: ഇതിന്‍റെ നിര്‍മ്മിതി ചുവടെ വിശദമായി ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്)ഉം ആയി....നാളത്തെ പരീക്ഷക്കുള്ള കോളാണ്.. അജ്ഞാതന്‍റെ ഇരുപ്പ്‌ കണ്ടു സങ്കടം വന്നിട്ടണെന്നു തോനുന്നു മൂപ്പര് തന്‍റെ സ്വദസിദ്ധമായ രായമാണിക്യ ഔദ്യോഗിക ഭാഷയില്‍ ഉപദേശിച്ചു “യെടെയ്‌ യെടെയ്‌....പൊയി ബുക്ക്‌ മുഴുവന്‍ ബിറ്റ്‌ അക്കടെ...എന്നിട്ട് പദ്മനാഭസ്വാമിയെ നിരീച്ച് മാന്യമായങ്ങ് കൊപ്പിയടിക്കടെ...ഈ കൊല്ലമെങ്കിലും ജയിച്ച് പോണ്ടെടെ???”

ഛെ “ബിറ്റ്‌” വെച്ച് കോപ്പിയടിക്കുകയോ...അതും അജ്ഞാതന്‍... പക്ഷെ.........അപ്പോള്‍ കണ്ണിലുടക്കിയ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു സര്‍ക്യൂട്ട് കണ്ടതോടെ അജ്ഞാതന്‍ ഓര്‍ത്തു....പണ്ട് ഗാന്ധിജിയും കോപ്പി അടിച്ചീനു,എന്നിട്ടാ അങ്ങേരു നന്നായത്...പിന്നെയാ അജ്ഞാതന്‍...ഒടുവില്‍ രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച് തീരുമാനിച്ചു...ബുക്കിലെ സകല തിയറങ്ങളും പ്രൂഫും മൈക്രോ ബിറ്റ്‌ ആക്കുക. ബുക്കുമെടുത്ത് ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ് കടയിലേക്ക് നടന്നു.സത്യം പറയാലോ ആ വഴിക്കധികം പോകാത്തവനാണ്.ക്ലാസില്‍ കയറി സ്ഥിരമായി നോട്ട്‌ എഴുതുന്നത് കൊണ്ടല്ല...പരീക്ഷക്ക്‌ പോലും കണ്ടവന്‍റെ ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ് നോക്കിയെ പഠിക്കൂ എന്ന ദൃഢനിശ്ചയം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ്.അങ്ങനെ കടയില്‍ എത്തി.എക്സാം തലേന്നയതിനാല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചത്‌ പോലെ നല്ല മുറ്റ് തിരക്ക്‌.ഒരു വിധത്തില്‍ കടയിലെ ചേച്ചിയെ മണിയടിച്ച് ഉള്ളില്‍ കയറി പുസ്തകത്തിലെ ബിറ്റ് ആക്കേണ്ട പേജുകള്‍ മാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തു കൊടുത്ത്‌ “ആരും കാണാതെ മൈക്രോ ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ് എടുത്ത്‌ വെക്കണം” എന്ന നിര്‍ദേശവും കൊടുത്ത്‌ അവിടന്ന് ഒരു സോഡാ കുടിക്കാന്‍ വലിഞ്ഞു.വെള്ളം കുടിച്ച് വന്നപ്പോഴേക്കും മൈക്രോ ബിറ്റ്‌ റെഡി.പുസ്തകത്തിലെ തിയറവും പ്രൂഫും എല്ലാം 1/8 സൈസില്‍ ഒരു  കയ്യില്‍ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു(ഇപ്പൊ പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാര്‍ക്ക്‌ ഏകദേശം മൈക്രോ ബിറ്റ്‌ എന്താണ് എന്ന് മനസിലായിക്കാണും എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു. അതായത്‌ ടെക്സ്റ്റ്‌ ബുക്കിലെ ഭാഗങ്ങള്‍ വളരെ മൈക്രോ സൈസില്‍ ആക്കി ഫോട്ടോസ്ടാറ്റ്‌ എടുക്കുക.)സന്തോഷത്തോടെ ചേച്ചിയെ നോക്കി എത്രയാ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ വന്നു മറുപടി “80 രൂപ” “പടച്ചോനെ 41 പേജിനു 80 ഉറുപ്പിയെ??”അജ്ഞാതന്‍ ഞെട്ടി.ഉടന്‍ വന്നു ചേച്ചിടെ മറുപടി “ആ..മൈക്രോ ബിറ്റ്ന് 2 രൂപയാ പേജിനു,നീയയോണ്ട് 82 എന്നുള്ളത് 80 ആക്കിട്ട്ണ്ട്”. “ഹോ എന്തൊരു സ്നേഹം...എന്നാലും ഇത് കൊഞ്ചം ഓവര്‍ താന്..ഹാ വേറെ നിവര്‍ത്തിയില്ല.പരീക്ഷ പാസാവേണ്ടേ.” കയ്യില്‍ ആകെ ഉള്ള നൂറു രൂപ അവടെ കൊടുത്തു(“ഇനി എന്നത്തെയും പോലെ നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ വല്ലവന്‍റെയും മുന്നില്‍ കൈ നീട്ടാം...ഹാ..എന്നാലും പരീക്ഷക്ക്‌ ജയിക്കാലോ..”).ഓസ്കര്‍ അവാര്‍ഡ്‌ കിട്ടി എ ആര്‍ റഹ്മാന്‍ “മേരാ പാസ് മേരാ മാ ഹേ” എന്ന് പറഞ്ഞപോലെ “മേരാ പാസ് മൈക്രോ ബിറ്റ് ഹെ”എന്നും പറഞ്ഞ് അജ്ഞാതന്‍ വന്ന് ഹോസ്റ്റല്‍ റൂമിലെ ബെഡില്‍ ഒറ്റ കിടത്തം.. “ഇനിയിപ്പോ പടിക്കണ്ടല്ലോ ഹായ്‌ ഹായ്‌”

കട്ട് ടു.
സീന്‍ രണ്ട് :
പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതം,രാവിലെ എണീറ്റ്‌ ജീന്‍സും ടി.ഷര്‍ട്ടും വാരി വലിച്ചു കേറ്റി ഇട്ടു(കുളിയും പല്ലുതേപ്പും പ്രഭാത ഭക്ഷണവും പണ്ടേ പതിവില്ലല്ലോ, ടി ഷര്‍ട്ടിന് അലക്കത്തതോണ്ട് നല്ല നാറ്റം.ഒന്നും നോക്കില്ല ആക്സ് എടുത്തടിച്ചു).തലേന്നു എടുത്ത്‌ വെച്ച മൈക്രോ ബിറ്റ് ഒക്കെ കയ്യില്‍ എടുത്തു.അപ്പോളാണ് ഒരു പ്രശ്നം.ഇതെല്ലം കൂടി എവടെ തിരുകും??. അജ്ഞാതന്‍റെ മനോവിഷമം അറിഞ്ഞിട്ടാണെന്ന് തോനുന്നു “ബിറ്റ്‌ ആശാന്‍” വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപെട്ടു. “യെടെയ്‌ യെടെയ്‌ ഫീഡ് ബാക്ക് സര്‍ക്യൂട്ടും തെവിനിസ്‌ തിയറവും ലാപ്ലസ് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍മേഷനും മാത്രം എടുത്താ മതി.അതിന്നു നിനക്ക് ഷുവര്‍ ആയി നാല്‍പത്‌ ഒപ്പിക്കാം”(ഈ നാല്‍പ്പതിന്‍റെ മഹത്വം എന്‍ജിനീയര്‍മാര്‍ക്ക്‌ മാത്രമേ അറിയൂ).
ആശാന്‍ പറഞ്ഞാ പിന്നെ അപ്പീല്‍ ഇല്ല.ആശാന്‍റെ ശിക്ഷണത്തില്‍ അങ്ങനെ ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി അജ്ഞാതന്‍ മൂന്ന് ബിറ്റ് തന്‍റെ പാന്‍റ്ന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ഭദ്രമായി ഒളിപ്പിച്ചു. അവസാനം എങ്ങനെ ബിറ്റ് അടിക്കണം എന്ന ഒരു ലഘു ക്ലാസും എടുത്ത്‌ “ബിറ്റ്‌ ആശാന്‍” അനുഗ്രഹിച്ചു വിട്ടു “യെടെയ്‌ യെടെയ്‌ പോയി ജയിച്ച് വാടെയ്‌”.

വീണ്ടും കട്ട് ടു.
സീന്‍ മൂന്ന് :
പരീക്ഷാ ഹാളില്‍ എന്നത്തേയും പോലെ അവസാന നിമിഷം ഓടി കയറിയ അജ്ഞാതന്‍ നേരത്തെ ഹാളില്‍ എത്തിയ ടീച്ചറെ നോക്കി ഒരു അവിഞ്ഞ ചിരി ചിരിച്ച് ടീച്ചര്‍ കാണിച്ച സീറ്റില്‍ പോയിരുന്നു.ടീച്ചര്‍ ചോദ്യ പേപ്പറും ഉത്തര കടലാസും തന്നു.ഒരു ദിവസവും ഇല്ലാത്ത ഭക്തി അത് കിട്ടിയപ്പോ പുറത്തേക്ക് വന്നു “ഈശ്വരാ കാത്തോളണെ”. ഇതും പറഞ്ഞു question paper തുറന്ന് എന്നത്തെയും പോലെ ആദ്യത്തെ അഞ്ചു മാര്‍ക്കിന്‍റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ വായില്‍ തോനിയത് എഴുതി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ ആണ് അജ്ഞാതന്‍ ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടത്‌.അങ്ങ് ദൂരെ നിന്ന് നടന്നു വരുന്ന കരിമുട്ടി ജബ്ബാര്‍ സാറും സംഘവും..പടച്ചോനെ സ്ക്വാഡ്..പണി തീര്‍ന്ന്....കയ്യും കാലും വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി...അവര് വരും... ചെക്ക്‌ ചെയ്യും...പൊക്കും..പണി തീരും....ആഹഹ....
അജ്ഞാതന്‍റെ ഹാര്‍ട്ട് ശിവമണിടെ ഡ്രം ബീറ്റ്‌ പോലെ ഇടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.കാലു രണ്ടും പ്രഭു ദേവയെക്കാള്‍ സ്പീഡില്‍ വിറച്ചു.വിയര്‍പ്പ് മൂക്കിന്‍ താഴെ കൂടി ഇറങ്ങി താടിയില്‍ വന്നു ഒട്ടി നിന്നു.പെട്ടന്നാണ് അവിടെ മാത്രമല്ല താഴെയും ഒരു നനവ് പൊടിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നൊരു സംശയം അജ്ഞാതാന് വന്നത്.പിന്നൊന്നും നോക്കില്ല എഴുനേറ്റ് നിന്നു കൈ ഉയര്‍ത്തി വിളിച്ചു “മാം..” ജന്മത്തില്‍ പരീക്ഷക്ക്‌ അഡീഷണല്‍ ഷീറ്റ് വാങ്ങാത്ത അജ്ഞാതന്‍ കൈ ഉയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നത്‌ കണ്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് അഡീഷണല്‍ ഷീറ്റും ആയി ടീച്ചര്‍ ഓടിയെത്തി.തനിക്ക്‌ നേരെ നീട്ടിയ അഡീഷണല്‍ ഷീറ്റ് നോക്കി അജ്ഞാതന്‍ മൊഴിഞ്ഞു “അതല്ല മാം...” അജ്ഞാതന്‍ തന്‍റെ ചുരുട്ടി പിടിച്ച മുഷ്ടിയിലെ ചെറു വിരല്‍ മാത്രം ഉയര്‍ത്തി കാണിച്ചു.ഇത് കണ്ട് ടീച്ചര്‍ തുടങ്ങി “തനിക്കൊക്കെ ഇതൊക്കെ നേരത്തെ തീര്‍ത്ത് വെച്ച് ഇങ്ങോട്ട് കയറിക്കൂടെടോ..അതെങ്ങനാ..ഇതൊരു സ്ഥിരം ശീലം അല്ലെ...എഴുതി എഴുതി പതം വന്നു പോയില്ലേ..ഈ പ്രാവശ്യം എങ്കിലും എഴുതി പാസകുമോ??..എവടെ??” ഇങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ ഒക്കെ ആയിരുന്നു അവ...ഡ്രം ബീറ്റിനും ബ്രേക്ക്‌ ഡാന്‍സിനും ഇടയില്‍ ഇവയൊന്നും വ്യക്തമായില്ലെങ്കിലും തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന 19 സഹ എഴുത്തുകാരെ പ്രത്യേകിച്ച് അതിലെ 11 പെണ്‍കുട്ടികളെ(അതില്‍ ഭൂരിഭാഗവും റെഗുലര്‍ എഴുതാന്‍ വന്ന ജൂനിയെരസ്..ഛെ....)അജ്ഞാതന്‍ വ്യക്തമായി കണ്ടു.

ഒടുവില്‍ “പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ ബുക്ക്‌ നോക്കി ചെക്കന്‍ പാസാകുമോ” എന്ന ടീച്ചറുടെ ഭയത്തില്‍ ആ വഴിയെ പോയ പ്യൂണിന്‍റെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ അജ്ഞാതന്‍ ബാത്ത്റൂമിലെക്ക് നയിക്കപെട്ടു.ഓടി ചെന്ന് ബാത്‌റൂമില്‍ കയറിയതും പാന്റില്‍ ഉണ്ടായ ബിറ്റ് ക്ലോസറ്റില്‍ ഇട്ടതും ഫ്ലഷ് അടിക്കലും ഒരുമിച്ച് കഴിഞ്ഞു.സമാധാനത്തോടെ വിയര്‍പ്പ് ഒപ്പി തിരിച്ച് വന്ന് സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു.അതാ വരുന്നു സ്ക്വാഡ് ടീം.. “ഹാവൂ അപ്പൊ അങ്ങനെ ഒരു ബുദ്ധി തോനിയതുകൊണ്ട് രക്ഷപെട്ടു.” പക്ഷെ അജ്ഞാതാനെ ഞെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും ചെയ്യാതെ ചുമ്മാ ഡെസ്കിനടിയിലും ഒക്കെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി അവരങ്ങ് പോയി...
“ഛെ...ഇതിത്രയെ ഉള്ളോ..വെറുതെ ഫ്ലഷ് അടിച്ച് കളഞ്ഞു...ഹാ പോട്ടെ” ഇതും പറഞ്ഞു ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ അജ്ഞാതന്‍ തന്‍റെ ചോദ്യ പേപ്പര്‍ ചുമ്മാ മറിച്ചു നോക്കി.അപ്പോളാണ് അവസാനത്തെ മൂന്ന് പതിനഞ്ച് മാര്‍ക്കിന്‍റെ ചോദ്യങ്ങളില്‍ അജ്ഞാതന്‍റെ കണ്ണ് ഉടക്കിയത് “കുട്ടിമാമ..അജ്ഞാതന്‍ ഇപ്പൊ ശരിക്കും ഞെട്ടി മാമ” അവിടെ ചോദ്യ പേപ്പറില്‍ മൂന്ന് ചോദ്യങ്ങള്‍..താന്‍ ഫ്ലഷ് അടിച്ച് കളഞ്ഞ അതേ ചോദ്യങ്ങള്‍........
ആ ചോദ്യങ്ങളിലെക്ക് നിര്‍വികാരനായി നോക്കി ഇരിക്കുന്ന അജ്ഞാതന്‍റെ ഒരു ക്ലോസ് ഷോട്ട്(:P)

അവസാനത്തെ കട്ട്‌ ടു.
സീന്‍ നാല് :
ഹോസ്ടലിലെ റീഡിംഗ് റൂമില്‍ അന്നെന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് ഇനിയും അങ്ങോട്ട്‌ വിശ്വാസം വരാതെ ഇരിക്കുന്ന അജ്ഞാതന്‍,ഒടുവില്‍ ശ്രദ്ധ പത്രത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.അജ്ഞാതന്‍റെ കണ്ണ് ചെന്ന് കൊണ്ടത് വാരഭലത്തിലേക്ക്‌ ആയിരുന്നു.അവിടെ അജ്ഞാതന്‍റെ നാളിനു നേരെ ഇങ്ങനെ എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു “ധന നഷ്ടം,മാന ഹാനി,ഭാഗ്യ കുറവ്‌”.അജ്ഞാതന്‍ ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.എന്നിട്ട് എണ്ണിതുടങ്ങി

ധന നഷ്ടം : ചേച്ചിയുടെ കടയില്‍ നിന്ന് എണ്‍പത്‌ രൂപക്ക്‌ മൈക്രോ ബിറ്റ്‌ എടുത്തത്‌.
മാന ഹാനി : പരീക്ഷ ഹാളില്‍ പതിനൊന്നു പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അടങ്ങുന്ന പത്തൊന്‍പത്‌ പേരുടെ മുന്നില്‍ നിന്ന് ടീച്ചര്‍ തൊലി ഉരിഞ്ഞത്.
ഭാഗ്യ കുറവ് : ഒന്നും നോക്കത്തെ പോയ സ്ക്വാഡിണെ ഭയന്ന് ഫ്ലഷ് അടിച്ച് കളഞ്ഞ ബിറ്റ്‌ തന്നെ നാല്‍പ്പത്തഞ്ചു മാര്‍ക്കിന് ചോദിച്ചത്.
ആ നിമിഷം അജ്ഞാതന്‍ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു “ഇനി ജന്മത്തില്‍ കോപ്പി അടിക്കില്ല..”

സോറി ഒരൊറ്റ കട്ടും കൂടി ഉണ്ട്
അവസാന സീന്‍ :
“എന്താണ് മോനെ എന്‍ജിനീയറിംഗ്” എന്ന ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായി ഉത്തരമറിയാത്ത,“എങ്ങനെ പാസ്സായി” എന്ന്‍ അറിയാത്തവരും “ഈ സപ്പ്ളികള്‍ കൊണ്ട് ഇനി ഞാന്‍ എങ്ങനെ പാസ്സ് ആവും??” എന്ന് അറിയാത്തവരും ആയ ലക്ഷോപലക്ഷം വരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്‍റെ പരിഛേദം ആയി അജ്ഞാതന്‍ ഇപ്പോഴും “കണ്ട്രോള്‍ സിസ്റ്റം” പേപ്പര്‍ എഴുതി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്...ഈ വട്ടം എങ്കിലും പാസ്സ് ആവും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ..

Monday, July 30, 2012

അജ്ഞാതന്‍റെ Engineeringചരിതം 2:പ്രണയ(പരാജയ)o


പ്രണയ(പരാജയ)o


MHന്‍റെ മുകളില്‍ കയറി അങ്ങ് പടിഞ്ഞാറ് LHന്‍റെ സൈഡില്‍ മറയുന്ന അസ്തമയ സൂര്യനെയും നോക്കി നിര്‍വികാരനായി ഇരിക്കുകയാണ് അജ്ഞാതന്‍. മനസില്‍ ഒരു കടലിരമ്പുകയാണ്..കാലം വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാല്‍ മൂന്നാം സെമസ്റ്ററിന്‍റെ അവസാനമാണ്... ചങ്കില്‍ കുത്തുന്ന പോലെ ഏതോ ദ്രോഹിയുടെ മൊബൈലില്‍ നിന്ന്‍ ആ പാട്ട് ഒഴുകി വരുന്നു... “ആത്മ വിദ്യാലയമേ....”....അജ്ഞാതന്‍ ഓര്‍ത്തു...എവിടെ നിന്നാണ് ഇതൊക്കെ ആരംഭിച്ചത്‌......
മൂന്നാം സെമെസ്റ്റര്‍....സീനിയര്‍ ആയതിന്‍റെ അഹങ്കാരം...ആദ്യത്തെ ഓരൊന്നു രണ്ട് മാസം ശരിക്ക് ആസ്വദിച്ചു....ക്ലാസ്സില്‍ വല്ലപ്പോഴുമേ കയറാറുള്ളൂ..ജൂനിയര്‍ എത്തിയ വകയില്‍ റാഗിങ്ങും ആഘോഷിച്ച് നടക്കുകയായിരുന്നു..പിന്നെ ഇലക്ഷന്‍ കാമ്പയിനിംഗ്... കോളേജ് ഡേ...ഫ്രേഷേര്‍സ് ഡേ....ആര്‍ട്സ്‌,സ്പോര്‍ട്സ്‌....Strike.... അജ്ഞാതന്‍ ഇല്ലാതെ എന്താഘോഷം....ക്ലാസ്സ് മുറക്ക്‌ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അജ്ഞാതന്‍ വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെയെ കയറാറുള്ളു ..സെമെസ്റ്റര്‍ അവസാനിക്കാനായപ്പോഴാണ് അജ്ഞാതനു ബോധോദയം ഉണ്ടായത്‌...അറ്റന്‍റനസ് വളരെ കുറവാണു...മര്യാദക്ക് ക്ലാസ്സില്‍ കയറിയില്ലെങ്കില്‍ condonationല്‍ ഒന്നും നില്‍ക്കൂല....ആങ്ങനെ year out ഭീതി കാരണം അജ്ഞാതന്‍ മര്യാദരാമനായി ക്ലാസ്സില്‍ കയറാന്‍ തുടങ്ങി...ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അവിടെ നിന്നാണ് എല്ലാം തുടങ്ങിയത്...ഒരു പ്രോഗ്രാമിംഗ് തിയറി ക്ലാസ്‌ ആണെന്നാണ്‌ ഓര്‍മ്മ..കുറെ കാലം കഴിഞ്ഞ് കയറിയതിനാല്‍ ടീച്ചര്‍ പറയുന്നത് ഒന്നും പ്രത്യേകിച്ച് മനസിലാവുന്നില്ല(അല്ലെങ്കിലും നമ്മള് മനസിലാവനല്ലല്ലോ ക്ലാസ്സില്‍ ഇരിക്കുന്നത്.. അറ്റന്‍റനസ് അതാണ് പ്രശ്നം). മിസ്സിന് ‘21’ എന്ന റോള്‍ നം ബോധിപ്പിച്ച് തിരിഞ്ഞപ്പോഴാണ് കണ്ണുകള്‍ തമ്മില്‍ പരസ്പരം ആദ്യമായി ഉടക്കിയത്...... ആളു ലാറ്ററല്‍ എന്‍ട്രി ആണ്..തന്നെ തന്നെയാണോ നോക്കുന്നത് എന്ന്‍ ഉറപ്പ്‌ വരുത്താന്‍ അജ്ഞാതന്‍ ഒന്ന് കൂടി തിരിഞ്ഞ് നോക്കി.പണ്ടാരാണ്ടോ പറഞ്ഞപോലെ “ദേണ്ടാ അവള് നിന്നെ നോക്കുന്നു...” അജ്ഞാതന്‍റെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചു... “മോനെ മനസ്സില്‍ ലഡു പൊട്ടി” ....മനസ്സില്‍ ഒരു ഇളയരാജ സംഗീതം ഇതള്‍ വിടര്‍ന്നു.... അജ്ഞാതന്‍ ഒരു ഡ്യുവറ്റ് സ്വപ്നത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. സോങ്ങിനിടക്ക് വില്ലന്‍റെ അപ്പിയറന്‍സ് പോലയിരുന്നു മിസ്സിന്‍റെ question.. “what is the diff b/w do while and if ?”...ഇളയ രാജ മ്യുസിക് കേട്ട് കൊണ്ട് നിക്കുന്നവനെന്ത്‌ do while..എന്ത് if...എഴുനേറ്റ്‌ നിന്നു അറിയില്ലെന്ന്‍ തലയാട്ടി.മിസ്സ്‌ വയറു നിറച്ച് തന്നു എന്ന്‍ പ്രത്യേകിച്ച് പറയണ്ടല്ലോ... “നിനക്കൊക്കെ വല്ലപ്പോഴും ക്ലാസ്സില്‍ കയറിക്കൂടെ...അതെങ്ങനാ s3 ആയാല്‍ പിന്നെ സീനിയറായി എന്ന അഹങ്കാരമല്ലേ..” ഇങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ ആയിരുന്നു എന്ന്‍ തോന്നുന്നു.അജ്ഞാതന്‍ ഇടം കണ്ണിട്ട് അവളെ നോക്കി,അവള്‍ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.... അജ്ഞാതന്‍റെ മനസ്സില്‍ വീണ്ടും ഇളയരാജ സംഗീതം...ആ നോട്ടം പിന്നേം രണ്ട് മൂന്നു ദിവസം നീണ്ടു നിന്നു..പക്ഷെ ഒരു പ്രശ്നം ലാറ്ററല്‍ എന്‍ട്രി ആയതിനാല്‍ അധികം കണ്ടിട്ടില്ല,പേര് അറിയില്ല....കാരണം വെറൊന്നുമല്ല നേരത്തെ പറഞ്ഞല്ലോ....ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങിയ കാലത്തൊന്നും ആ വഴിക്ക്‌ പോയിട്ടില്ല..അത് കൊണ്ട് 2nd yearല്‍ രംഗ പ്രവേശനം ചെയ്ത കക്ഷിയുടെ പേരും അറിയില്ല..പിന്നെ ഫ്രണ്ട്സിനോട്‌ ചോദിക്കാമെന്ന് വെച്ചാല്‍ സ്വന്തം ക്ലാസ്സിലെ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പേര് അറിയില്ലെന്ന് പറയുന്നത് മോശമല്ലേ..പിന്നെ അവന്മാര് എന്തെങ്കിലും കിട്ടാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന ടീമാ.... “ഇളയരാജയെ ഒടച്ച് കയ്യില്‍ തരും”.... അതോണ്ട് ആ പരിപാടി വേണ്ടെന്ന്‍ വെച്ചു.... പിന്നെ എല്ലാ ദിവസവും ക്ലാസ്സില്‍ മുറക്ക്‌ അറ്റന്ന്ന്‍റ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി...രണ്ടുണ്ട് കാര്യം ഒന്ന് അറ്റന്‍റനസ് രണ്ട് ആ കണ്ണുകള്‍...ദിവസവും വിചാരിക്കും കയറി മുട്ടിയാലോ എന്ന് പക്ഷെ എന്താ പറയാ...ങാ “ഗട്ട്സ്”ഏ അതിത്തിരി കുറവായിരുന്നു...
അങ്ങനെ ഒരു സ്വപ്ന സഞ്ചാരിയായി വിരാജിക്കുമ്പോഴാണ് അവള്‍ അജ്ഞാതന്‍റെ അടുത്തേക്ക്‌ വന്നത്...ലാസ്റ്റ്‌ അവര്‍ ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങി ഒറ്റക്ക് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍....പുറകില്‍ നിന്നൊരു വിളി “Hello..” അജ്ഞാതന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി..അവള്‍ അടുത്തേക്ക്‌ വന്നു...ഒറ്റക്കാണ്...
ബാഗില്‍ നിന്നു ഒരു കവര്‍ നീട്ടി “കല്യാണമാണ് അടുത്ത 15നു എന്തായാലും വരണം...ഇയാളുടെ പേര് ശരിക്കറിയില്ല ക്ലാസ്സില്‍ അധികം കണ്ടിട്ടില്ലലോ,അതോണ്ടാണ്..ഫ്രണ്ട്സിനോട് ചോദിക്കാനും മടി സ്വന്തം ക്ലാസ്സ്‌മേയ്റ്റിന്‍റെ പേരറിയില്ലെന്നു പറയാന്‍ ഒരു മടി..അതോണ്ടാട്ടോ കവറില്‍ പെരെഴുതാത്തത്...ഇയാളുടെ പേര് എന്താ..?”....
അജ്ഞാതന്‍ നിര്‍വികാരനായി തന്‍റെ പേര് മൊഴിഞ്ഞു  “അജ്ഞാതന്‍(!!!)”....
അവള്‍ തുടര്‍ന്നു “So Mr. അജ്ഞാതന്‍,കല്യാണത്തിനു എന്തായാലും വരണം കേട്ടോ..”...അവള്‍ നടന്നകന്നു...... വികാരക്ഷുഭ്തമായ ഒരു മനസ്സുമായി ആ പോക്ക് നോക്കി നില്ക്കാനെ അജ്ഞാതനു കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.അജ്ഞാതന്‍ മനസ്സില്‍ ശപിച്ചു ക്ലാസ്സില്‍ കയറാത്ത ആ ദിവസങ്ങളെ,ലാറ്ററല്‍ എന്‍ട്രി സിസ്റ്റത്തെ,ഒടുക്കത്തെ ആ ചോദ്യത്തെ “സ്വന്തം ക്ലാസ്സ്‌മേയ്റ്റിന്‍റെ പേരറിയില്ലെന്നു പറയാന്‍ ഒരു മടി” എല്ലാത്തിനുമുപരി “പേര് എന്ന സത്വത്തെ, പിന്നെ “ഒരു പേരിലെന്തിരിക്കുന്നു”എന്ന് ചോദിച്ച സകലരെയും...”...
LHന്‍റെ സൈഡില്‍ സൂര്യന്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി മറഞ്ഞിരുന്നു.ഇരുള്‍ വീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. മെസ്സിനുള്ളില്‍ ബഹളം ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.കയ്യില്‍ ആ അഡ്രെസ്സ് ഇല്ലാത്ത കല്യാണ കത്തുമായി ഇരിക്കുന്ന അജ്ഞാതന്‍റെ മനസ്സില്‍ ക്ലാസ്സ്മേറ്റ്സിലെ ആ ഡയലോഗ് ഓടിയെത്തി “അളിയാ പഴംതുണി ഇപ്പൊ സുഷമയെ മാത്രമേ നിനക്ക് കിട്ടതിരുന്നുള്ളു ഇനിയും വയ്കിയാല്‍ ഫുഡും കിട്ടില്ല വേഗം വന്ന്‍ വലതും ഞണ്ണാന്‍ നോക്ക്”
അജ്ഞാതന്‍ ചാടിയിറങ്ങി റൂമില്‍ പോയി പ്ലേറ്റും എടുത്ത്‌ മെസ്സിലെക്ക് നടന്നു....എവിടെ നിന്നോ ലാലേട്ടന്‍റെ “പ്രണയം” സിനിമയിലെ ഒരു ഗാനം അജ്ഞാതന്‍റെ കാതുകളിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.......